Nasza sesja :D

Nasza sesja :D

poniedziałek, 25 sierpnia 2014

Rozdział 1

Nazywam się Emily Johnson, mam 19 lat i mieszkam w niewielkim miasteczku Glasgow w stanie Montana. Konie to moje życie. Jeżdżę konno odkąd pamiętam, odkąd moi rodzice założyli farmę ze stajnią. Jest u nas dużo koni, wiele jeźdźców zjeżdża się, aby zobaczyć naszą stajnię, jakie mamy warunki i zasady. Jestem dumna z moich rodziców, że dokonali czegoś takiego. Za rok jadę do college'u. Nie chce się rozstawać ani z rodzicami, ani z końmi. Jestem bardzo związana z tym miejscem, urodziłam się tu i nie potrafię go tak po prostu opuścić. Mama zawsze chciała, abym poszła na medycynę i została weterynarzem. Mój starszy brat Mark jest pediatrą. Jak wyjechał do college'u, wszystko się zmieniło. Przyjeżdżał tylko na weekendy i straciłam z nim kontakt. Mieszka 100 mil od domu, pracuje i ma mało czasu dla nas, dla koni. Kiedyś to było jego oczko w głowie, aby rano wstawać i karmić konie, opiekować się nimi, wypuszczać je na łąkę i to było po prostu jego życie. Nawet nie poszłam na studia, a już chcę je skończyć i wracać tutaj, i wiedzieć jeszcze więcej na temat zwierząt. Ale nic nie ma za darmo. Muszę stanąć na nogi. W ten rok szkolny będę się przykładać do nauki ( bo matura ;c), ale nie mogę zaniedbać codziennych stajennych obowiązków.

*****
- EMILY! Wstawaj natychmiast! - darła się mama z dołu. Czy ja nie mogę normalnie wstawać? Boże, co za dom.
-Już wstaję mamo nie krzycz już, bo mnie głowa boli. - jęczę z bólu. Mogłam jednak dać sobie spokój z czatowaniem z Amy w nocy. Nie mogę się doczekać, aż będą już wakacje i całe dnie będę poświęcać leniuchowaniu i koniom. 
- Emily! Złaź natychmiast! - wyrwała mnie z zamyśleń mama. ,, Jezu, kiedy to się skończy'', zastanawiam się nerwowo. 
- Najwyżej pojadę busem do szkoły. - odkrzyknęłam mamie po chwili.
- Nie ma mowy! Zawiozę cię, bo i tak idę do szkoły porozmawiać z twoją nauczycielką o wynikach w szkole, bo mnie nie było na zebraniu w środę. - najwyraźniej była zdenerwowana. Nie tylko nie to. Ostatnio nie poprawiłam dwóch jedynek z historii. Jak ona się tylko dowie, to mam przechlapane. Będę miała szlaban. Super, pomyślałam.
- Okej, okej już idę. - odburknęłam, przebrałam się i wyszłam z domu za mamą.
Szkoła, szkoła i jeszcze raz szkoła. Nie mam siły tu siedzieć, tym bardziej, że Amy jest chora i nie mam z kim posiedzieć. Masakra. Dzisiaj jak na złość jeszcze mama była u wychowawczyni i będzie awantura. Nie mogę się doczekać, aż wrócę do domu. Będzie ciekawie.
- Emily? - słyszę męski głos za plecami.
- Thomas! Czemu nie zadzwoniłeś? - pytam, po czym rzucam mu się na szyję i go całuję.
- Chciałem ci zrobić niespodziankę. - uśmiechnął się szelmowsko.
- Opowiadaj jak było w Portugalii ? - nie mogę uwierzyć, że wrócił. Jestem taka podekscytowana.
- Hej, Em przyjdź dzisiaj do mnie w ramach mojego przyjazdu. - zaproponował Thomas.
- Och, przepraszam cię najmocniej, ale dzisiaj nie ma szans, bo mama była w szkole i widziała moje niepoprawione oceny. Ale zobaczymy się jutro. Obiecuję. Sorry, muszę lecieć na chemię.
- Okej, zadzwoń! - krzyknął za mną. ,, Jak mi tylko telefonu nie zabiorą'', pomyślałam.

czwartek, 21 sierpnia 2014

Zaczynam od nowa ;)

Hej ludzie! ;)
Chciałam was przeprosić ze mnie tak długo nie było i zaczynam od nowa. Będę pisać tutaj sama , i od jutra odnowie tego bloga. Muszę być systematyczna i mam nadzieje ze będzie dużo wyświetleń. Stworzę bloga z fabułą, jeszcze nie mam na nią pomysłu , ale od jutra zaczynamy od nowa. Do zobaczenia!
                           Love , Lena.